زمینه و هدف: مزایای بارگذاری فوری ایمپلنت چون صرفه جویی در زمان، فانکشن فوری و رضایت بیمار سبب شده که تمایل به اجرای آن به طور روز افزونی افزایش یابد. هدف از این مطالعه بارگذاری فوری در ایمپلنت های دندانی است.روش بررسی: جستجو در Pubmed، Embase، Blackwell Synergy، Sciencedirect، Scholar.google، Google و Yahoo از 1970 - 2007 صورت گرفت و از کتب انگلیسی مرتبط نیز استفاده شد. کلید واژه های ایمپلنت، بارگذاری فوری، بارگذاری زودرس، بارگذاری تاخیری، بارگذاری اکلوزال و ثبات اولیه برای جستجو مورد استفاده قرار گرفت. عوامل موثر در موفقیت بارگذاری فوری ایمپلنت شامل انتخاب بیمار، کیفیت استخوان، ابعاد، ریزساختار و ساختار ماکروسکپیک ایمپلنت، مهارت جراح، ثبات اولیه و کنترل نیروهای اکلوزال و اصول پروتزی بررسی شدند.یافته ها: صرف نظر از نوع ایمپلنت و ویژگیهای سطح آن، بارگذاری فوری در قدام مندیبل قابل پیش بینی (موفقیت 90% - 100%) است. شواهد محدودی در مورد موفقیت بارگذاری فوری در فک بالا و نیز در افراد نیمه بی دندان وجود دارد. اکثر مطالعات به صورت گذشته نگر و فاقد گروه کنترل هستنند.نتیجه گیری: محل آناتومیک ایمپلنت، طراحی ایمپلنت و اصول پروتزی عوامل کلیدی برای اطمینان از موفقیت هستند. قبل از استفاده گسترده از این روش مطالعات آینده نگر طولانی مدت باید صورت گیرد.

سابقه و هدف: با توجه به مشکلات بارگذاری ایمپلنت با روش معمول و عدم موفقیت بارگذاری فوری در همه موارد و وجود گزارشی از موفقیت ایمپلنت expandable سارگون، به منظور تعیین تاثیر این ایمپلنت، این تحقیق روی بارگذاری فوری در fresh socket در ماکزیلا انجام شد.مواد و روش ها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی از نوع مقایسه قبل و بعد انجام گرفت. 24 ایمپلنت در 20 بیمار با میانگین سن 14±44.8 قرار داده شد و توسط روکش موقت به صورت فوری بارگذاری شد. در صورت با ثبات بودن در هفته سوم روکش نهایی تحویل شد. ایمپلنت ها در هفته اول، دوم، سوم، ماه اول، دوم، سوم و ششم مورد معاینه قرار گرفتند. فاکتورهای جنس، ناحیه قرار گیری، براکسیسم و کلنچینگ و مصرف سیگار مورد بررسی قرار گرفتند. میزان عدم موفقیت و نقش عوامل مرتبط با آن با آزمون sign test مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: از 24 ایمپلنت 2 ایمپلنت به علت عدم همکاری بیمار حذف شدند. 10 ایمپلنت (45.4 درصد) پس از بارگذاری فوری، ثبات خود را از دست دادند. در این موارد load برداشته شد و سیستم expansion دوباره فعال گردید. تمامی این موارد در پیگیری های بعدی باثبات بودند و دوباره بارگذاری شدند. کیفیت استخوان D3 شانس بروز لقی را 9 برابر افزایش میدهد(P<0.001) . پس از مدت 6 ماه پیگیری، میزان بقای %100 به دست آمد.نتیجه گیری: به نظر میرسد بارگذاری فوری ایمپلنت های expandable در fresh socket، میتواند درمان موفقی باشد. انجام مطالعات بیشتر و پیگیری در زمان طولانی تر توصیه می گردد.

مقدمه: مطالعات اندکی ایمپلنت گذاری فوری در ناحیه زیبایی را مورد بررسی قرار داده اند؛ لذا به علت کمبود گزارشات کلینیکی، هدف از این مطالعه ارزیابی دو روش ایمپلنت گذاری فوری آناتومیک و معمول، در ناحیه ی زیبایی از نظر موقعیت و زاویه صحیح ایمپلنت بود. مواد و روش ها: در این مطالعه، افراد سالم بالغ که حداقل یک دندان غیر قابل نگداری در قدام ماگزیلا داشتند و کاندید ایمپلنت فوری بودند، وارد مطالعه شدند. 24 بیمار به دو گروه تقسیم شدند. در یک گروه، ایمپلنت گذاری به روش معمول انجام گردید و درگروه دیگر، روش آناتومیک برای قرار دادن ایمپلنت استفاده شد. موقعیت و زاویه ایمپلنت از لحاظ مزیودیستالی و باکولینگوالی با استفاده ازاسکنرهای داخل دهانی در هر دو گروه ارزیابی شد ونتایج دو گروه بایکدیگر مقایسه شد. موقعیت ایمپلنت بصورت ایده آل/پایین تراز ایده آل ، مزیالی/دیستالی ، باکالی/لینگوالی بیان گردید. از آزمون­های کای دو و دقیق فیشر برای پاسخ به اهداف پژوهش استفاده شد. آزمون­­ها در سطح خطای پنج درصد و با استفاده از نسخه 27 نرم­افزار SPSS انجام شد. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد قرار دهی فوری ایمپلنت به روش معمول و آناتومیک ازنظر موقعیت مزیودیستال (414/0:p-value) و باکولینگوالی (591/0:p-value)، زاویه مزیودیستالی (230/0:p-value) و باکولینگوالی (461/0:p-value) از لحاظ آماری تفاوت معناداری با یکدیگر نداشته اند. نتیجه گیری: هنگام قرار دادن ایمپلنت بصورت فوری، برای انتخاب روش معمول یا آناتومیک باید شرایط دهان و دندان بیمار و نظر جراح در نظر گرفته شود و ازنظر زاویه و موقعیت قرار گیری ایمپلنت هیچ کدام از این روش ها برتری نداشت.

مقدمه: در ایمپلنت گذاری های رایج، برای اینکه ایمپلنت با استخوان انسجام پیدا کند وجود یک دوره ترمیم سه تا شش ماهه که در آن نیرویی به ایمپلنت وارد نگردد الزامی بوده است. طولانی بودن این دوره همواره موجب عدم رضایت بیماران شده، لذا کاستن این دوره مورد توجه محققین قرار گرفته است، و بارگذاری اکلوزالی فوری برای تامین همین هدف موضوع روز محافل ایمپلنتولوژی می باشد. هدف از این مطالعه بررسی میزان موفقیت بارگذاری اکلوزالی فوری روی نسوج اطراف ایمپلنت در بیماران با پروتز ثابت خلفی متکی بر ایمپلنت و مقایسه آن با روش بارگذاری اکلوزالی تاخیری بود.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع Clinical trial می باشد. تعداد 12 بیمار (4 مرد و 8 زن) با میانگین سنی 7.7±45.9 سال از مراجعین به دانشکده دندانپزشکی که دارای بی دندانی پارسیل خلفی در فک بالا یا پایین بودند در این مطالعه شرکت نمودند. تعداد 28 ایمپلنت  (Friadent Densply; Manheim, Germany) Xiveدر دهان این بیماران قرار داده شد و بطور تصادفی به دو گروه مساوی مطالعه و شاهد تقسیم شدند. ایمپلنت های گروه مطالعه 24 ساعت پس از جراحی بوسیله رستوریشن های موقتی آکریلی تحت بار اکلوزالی فوری و ایمپلنت های گروه شاهد 3 تا 4 ماه بعد از جراحی توسط رستوریشن های دایمی (GC-Gradia) تحت بار اکلوزالی تاخیری قرار گرفتند. بیماران هر 2 ماه تا 8 ماه پیگیری شدند، در جلسات پیگیری شاخص های پلاک میکروبی (Plaque index)، عمق شیار لثه (Probing depth)، خونریزی در اثر پروب کردن (Bleeding index)، لقی (Mobility)، درد (Pain) و تحلیل استخوان (Bone resorption) اندازه گیری شدند. تحلیل استخوان در اطراف ایمپلنت ها بوسیله رادیوگرافی های پری اپیکال با تکنیک موازی استاندارد شده و با نرم افزارRVG (Signus media, USA)  اندازه گیری شد. اطلاعات بدست آمده با نرم افزار SPSSویرایش 11.5 تجزیه و تحلیل شد و از آزمون های آنالیز واریانس و آزمون t برای مقایسه اختلاف میانگین مقادیر کمی استفاده گردید. سطح معنی داری 0.05 در آزمون ها در نظر گرفته شد. یافته ها: دو ایمپلنت در گروه مطالعه از دست رفت. بنابراین درصد ماندگاری ایمپلنت ها در دو گروه مطالعه و شاهد به ترتیب 85.7% و 100% بود. در مورد شاخص پلاک میکروبی و عمق شیار لثه اختلاف آماری معنی داری بین دو گروه مطالعه و شاهد وجود نداشت. همه ایمپلنت های دو گروه در تمام جلسات پیگیری فاقد درد، لقی و خونریزی حین پروب کردن لثه بودند. میانگین تحلیل استخوان در مزیال و دیستال در گروه شاهد 0.59±0.98 میلمیتر و در گروه مطالعه 0.32±0.26 میلیمتر بود که اختلاف آماری معنی داری داشت (0.011 =P).نتیجه گیری: تحلیل استخوان در اطراف ایمپلنت در روش بارگذاری اکلوزالی فوری بنحو بارزی کمتر از روش بارگذاری تاخیری بود.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت موفقیت و هزینه و زمان طولانی استفاده بیشتر از تعداد ایمپلنت، این تحقیق با هدف مقایسه میزان شاخص های پریودنتال، تحلیل استخوان و بقای ایمپلنت، در بارگذاری فوری اوردنچر فک پایین متکی بر یک ایمپلنت میانی با دو ایمپلنت طرفی در سال 1390 انجام شد.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی تصادفی روی 20 بیمار بی دندان دارای دنچر کامل که از گیر دست دندان فک پایین خود ناراضی بودند، انجام شد. بیماران به طور تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند. در تمام بیماران 3 عدد ایمپلنت (10×3.8 میلی متر) یکی در ناحیه سمفیز مندیبل و دو عدد دیگر نیز در ناحیه طرفی به فاصله 12-10 میلی متر از میدلاین قرار داده شد.در گروه مورد، تنها ایمپلنت میانی تحت بارگذاری فوری قرار گرفت و ایمپلنت های طرفی بدون بارگذاری رها شدند. اما در گروه شاهد ایمپلنت های طرفی تحت بارگذاری فوری قرار گرفتند و ایمپلنت های میانی بدون بارگذاری رها شدند. پس از گذشت 6 ماه اثر درمان روی عواملی چون گیردنچر، ثبات ایمپلنت، تحلیل استخوانی کرستال، عمق پروبینگ (PPD)، خونریزی حین پروبینگ (BOP) و بقای ایمپلنت ها در داخل هر گروه با آزمون آماری Pair t.test و بین دو گروه با آزمونT.test ،Mann whitney   fisher ومورد قضاوت آماری قرارگرفتند.یافته ها: تحقیق روی 20 بیمار و 30 نمونه انجام گرفت پس از 6 ماه پیگیری میزان گیردنچر، ثبات ایمپلنت، تحلیل استخوان کرستال، PPD،BOP  و بقای ایمپلنت ها در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (P<0.2).نتیجه گیری: به نظر می رسد بارگذاری فوری اوردنچر مندیبل متکی بر یک ایمپلنت میانی می تواند به عنوان یک جایگزین برای اوردنچر متکی بر دو ایمپلنت طرفی در بیماران با وضعیت اجتماعی اقتصادی پایین بکار رود.

مقدمه: نظریه درمان بیماران بی دندان توسط ایمپلنت های اسئواینتگره، اولین بار در دهه 1960 معرفی شد. برای به حداقل رساندن احتمال شکست ایمپلنت ها توصیه شده بود که ایمپلنت ها را حین دوره ترمیم دور از بارگذاری (Loading)  نگهداریم. اخیرا مطالعات روی اینتگریشنIntegration) ) سریع تر و دوره ترمیم کوتاهتر قبل از قرارگیری رستوریشن متمرکز شده است و پروتکل های مختلف بارگذاری (بارگذاری فوری، بارگذاری زود هنگام) به خوبی با اصول بیولوژیک اینتگریشن ایمپلنت قابل تفسیر می باشد. هر یک از انواع مختلف بارگذاری نیازمند ملزومات خاصی می باشد و ریسک فاکتورهای خاصی هم برای انواع متفاوت بارگذاری وجود دارد.

مقدمه: جایگزینی دندان های از دست رفته با ایمپلنت های دندانی تاخیری یک روش درمانی پذیرفته شده و استاندارد است. بهرحال تاکنون مطالعه ای در رابطه با ارزیابی درمان ایمپلنت های فوری با شرایط مطالعه حاضر انجام نشده است. بنابراین هدف از انجام این مطالعه:ارزیابی امکان جایگذاری ایمپلنت های دندانی در داخل حفرات کشیده شده دندانی بلافاصله بعد از کشیدن دندان بدون استفاده از مواد پیوندی و با استفاده از غشاء محافظ بیولوژیک ارزیابی کلینیکی درمان بعد از جایگذاری فوری ایمپلنت ها با این روش ارزیابی تغییرات در عمق و پهنای دیفکت های حول ایمپلنت ها همچنین تغییرات فاصله کاوراسکرو تا کرست استخوان بعد از جایگذاری فیکسچرها و ارزیابی کارآیی این روش در حفظ ارتفاع و پهنای ریج آلوئول است.مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی که از نوع قبل و بعد بود، تعداد 5 ایمپلنت در 3 بیمار بلافاصله پس از کشیدن دندانها جایگذاری شدند ایمپلنت ها از نوع پوشش دار هیدروکسی آپاتاتیت ساخت کارخانه Dyna بودند. پارمتراهای زیر در ابتدا و در مرحله دوم جراحی در 6 نقطه دور هر ایمپلنت اندازه گیری شدند: عمق و پهنای دیفکت های دور ایمپلنت و فاصله کاوراسکرو تا کرست. سپس نقش پارامترهای ابتدای مطالعه روی فرم نهایی دیفکت ها با استفاده از آزمون های آماری t زوج شده و رگرسیون چندگانه مورد ارزیابی و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: عمق و پهنای دیفکت ها به ترتیب mm 3.4 (90%) و mm 1.8 (94.5%) بهبودی نشان دادند. بهبودی در پهنا و عمق دیفکت ها ارتباط منفی با پهنا و عمق اولیه دیفکت ها داشت. بعلاوه فاصله کاوراسکرو تا کرست در ابتدا اثر قابل توجهی در کاهش پهنای دیفکت در فاز دوم جراحی داشت. ثبات اولیه در مرحله اول جراحی یک اثر مثبت و قابل توجهی بر روی عمق باقیمانده دیفکت در مرحله دوم جراحی داشت اگر چه اثرش بر روی پهنای دیفکت مثبت بود اما از نظر آماری قابل توجه نبود. مکانهایی با ثبات اولیه، یک کاهش ده برابری در فاصله کاوراسکرو تا کرست از خود نشان دادند که از نظر آماری معنادار نبود (0.064=P).نتیجه گیری: جایگذاری فوری ایمپلنت های Dyna از نظر بالینی از موفقیت قابل پیشگویی برخوردار است. بعلاوه ثبات اولیه ایمپلنت ها در اینچنین مکان هایی اگر چه ضروری به نظر نرسید اما برای سهولت پر شدن دیفکت های دور ایمپلنت مهم به نظر می رسد.